دەڵێم ‌بڕ‌‌ۆم لە شارەکەت

زمزمه ایست...در شهرم
                   کشف حقیقت در تظاهر تفاخر
             پایانی هست این هرم نفرت زای مکرر مرگ
               وین هجوم سیاه سال نیستی را،آیا؟؟؟؟؟

شهر جولانگاه رقصان غم متمول

و شادی تابو
                بسان سیگاری که در پمپ بنزینی
مردمان،
جاری بر سنگ فرشهای رنجور
چوپان جویان
                دست در جیب و
                                    سر به زیر

و عروسکان به خون ریخته اشان
                                  چه حقیرانه میخندند
                                                   در خیمه شب بازی
                                                                        سیاست و بلاهت
                                               زمزمه ایست در شهرم...

برای سنندج بینوایم با فرزندان بینواترش

سرباز، اسلحه به دست فاتحانه تکیه داد به تخته سنگی که تکیه داده بود به کوهی که ایستاده بود در نقطه ای از سرزمینم
گفت:"بگیر"

به یاد تنها عکسم در تهران
کارگری ١۵ ساله بیل به دست تکیه داده به دیواری نیمه کاره
هرچند هرگز حقوق نگرفتم
١،٢،٣،...حاضری؟
                       گرفتم

نقبی از خون
از این زندان تاریک به بیرون
           سگان وحشی زندان تنم 
                                           سر به دیوار رگهایم می کوبند
نقبی از خون به بیرون
با دستانی خالی و خون چکان
نه...
هر گز باز نخواهیم ایستاد
باشد آنسوی
         پری رویاهایمان ایستاده باشد
               نه پاسبان تازیانه به دست
                                            با آن سگ فربه مزدورش...

له مێژەوە تینۆ‌‌و‌‌ی قومێک ئازادیم بەڵام هەرکه بینی پێوه دەنێم دەڕشێمەوه،
                  بۆ‌‌‌‌نی خوێن و زیندان و سێدارەی لێ دێ.

شب
کابوسی سیاه
                  زاده ی درد و آه
بر درخت رویاهایمان
                         میوه نا رس فردا را می چید
در کوچه های تاریک
ژنرال خواب
سپیده دمان را به دار می آویخت
و زنجیر خواب بر چشم شهر می تنید
صبح:
مارا و خورشید را وداع بود
"خدا حافظ خورشید
که در این روز از نیمه بر نگذشته
 مارا و تو را این آخرین دیدار بود"

سگان
_ این پاسداران اساطیری شب_
زوزه کشان
قلاده از سیاه جامگان می ستاندند
و آزاده مردمان
در سینه کش دیوار
سینه به رویش گلهای زخم می آراستند
اینک چشمان بی رمقشان
                                   بر آسمان مشرق بر سرخی سحرگه نظاره بود
"نه این خورشید نیست
کذب خدایگان است"

آتش سحر دروغ دیگر بار
تابیدن گرفت
خورشیدی که در انزوای قیرین شب می تابید
سرد تر از آن بود
که کور سویی حتی به راهمان اندازد
این روشنایی
                نهایت تاریکیمان بود...
و هیچ چراغی
و هیچ معجزتی
و هیچ سواری...
برنو ها بر میخ دیوار آویزانند.

تابستان٨۶/کامیاران

... و راست قامت سنگ ایستاده بر گورم
                                               به ناتوانیم خنده کنان
                                         می سراید حماسه ی برف و باد و باران بر افکندن
                                                و دریغا کولاک اشک هایت

در نهایت تاریکی
به دنبال عشوه ها
گردش کمند زلف دل آویزت
_ بسته به جان پیر خاطره ای رو به زار _
در قاب عکس خفته به غبار انتظار

گم است آرزوی دیدار
سرید پایم در گور
واز تو
          دور...دور... د  و   ر

پاییز ٨۴ سنندج

ئه م ویبلاگه ده خه ویٌت پیریش ده بیٌت به لٌام هه رگیز نامریٌت.

من دختری را می شناختم پیامبر بود
اعجاز های انتحار و رازهای نهفته خاک را می دانست
بنیانگر روز حشر بود
و خدا را در چشمانش خلق کرده بود
و آب را دیدم
با آغوشی پر از دلتنگی
شکم کوه را می درید
شکم شهر را می درید
و از حسرت سفید دروازه هایمان می پرید
بی آنکه فرصت لحظه ای درنگ بدهد
من دختری را می شناختم پیامبر بود
می گفت:
ما زاده ی لحظات گداییم
می گفت:
اصالت شاهزاده ها بر خشتی از هرزه کاری و نطفه ی لزج می لرزد
می گفت:
تف به آن مردی که زن را لیس نزند در زیر باران
و آب
عشق نمی شناسد
رحم نمی شناسد
او رقاصه ی رقص بی قانونی است
ساده لوحانه در انتظار لحظه ای درنگم
تا علم کنم برای چشمانت
کوه استقامت نگاه را
و در آغوش کشیدن اندامت
با تمام تنهایی ها
اما آب
با آغوشی پر از دلتنگی
شکم کوه را می درد
از سرحد آرزوها می گذرد
اندیشه فردا را می شوید
رویای دیروز را می برد
بی آنکه فرصت لحظه ای درنگ بدهد

و دختری تنها با خدایی در چشم
ایستاده بر آستانه پنجره ام...

پ ن:این شعر را ٢ سال پیش در کامیاران در وبلاگ (برووسکه)نوشتم هوس کردم باز بنویسمش البته با کمی ویرایش این بار در سنندج

برای کسی که زاده نشد
                          کسی نه مثل هیچکس
                                                  با خورشیدی به جای سر
روح سه رکش فردایی
                               که در کالبد امروز نمی گنجید
برهنه لحظات گدا
                          عصمت معصوم ناپیدا
نسیم خواهشی دور
                           تمنای تشنگی نور
خدایی در پیراهن
                      تفسیر دیگر گونه آدمی
                                                        همه چیز توآمان

صعود گر پله های خویشتن
با تفکری در دست و
روشنایی در پیش رو
هر چند اندک
هر چند کور سو
نمی گنجد در مخیله کرمین یکی دو کتاب
حتی نیچه حتی کانت

ساده تر از برگ سفید
                                 کودکانه وار عاشق
گاهی زن گاهی مرد
                             گاهی ایزد گاهی ابلیس
ترکیب توآمان سیاه و سفید
کسی که زاده نشد
و عشق و سپیدی و نور و مردم
چشم به راه اویند

_چشم به راه اویند!!؟
دو خورشید و یک زمین!!؟
مازادگان لحظات گدا
                          ادوار عاصی و لزج
                                            شب های دم کرده عرق زا
                                                                           نه خدا نه شیطان
نه دست آویز نه رهایی
اگر آمد دست بندش نزنیم
یا مصلوبش نکنیم
یا چو حلاج حلاجی اش نکنیم
خدا میداند ما کی هستیم
                                             _خدا هم نمی داند او کیست
                                                            کسی که مثل هیچ کس نیست

بگذار بگذریم از این شعر واژه ها سر سپرده اند به تاریکی و  شب بسی دیر پای است آسمان خدایی در چنته ندارد و تو اگر باران می خواهی باید بیایی به این آدرس(تقاطع جنبش ها و مجسمه ها -میدان آزادی_مجسمه آزادی_تجسم آزادی)اینجا خدایان کادیلاک سوار بارانها را می بارانند
گاه به خود می گویم بگذار آزادی مجسم نباشد فقط
                                                                    وهم نباشد تنها
گاه نیز به خود می گویم بگذار هر شعر چراغی شود، هر ذهن دیوانی و بگذار آزادی باشد حتی اگر وهم حتی اگر تجسم
                                               بگذار باشد حتی در سخن در ذهن در خون...